Dawna Warszawa to coś, co mnie ciągnie do książek zawsze. W „Cieniach” Anny Bińkowskiej dostałam ją w dwudziestoleciu międzywojennym. A to akurat nie jest mój ulubiony okres historyczny.
Warszawa tego czasu to zbieg kontrastów, tu pałacyki w Alejach Ujazdowskich i rauty w Pałacu Brühla, tam targowisko na Kecelaku i hale targowe na Kazimierza Wielkiego. Blichtr kontra nędza.
Warszawa i jej detale opisane są tu cudnie. Pałacyki, ulice, Kercelak i okolice, powstający Żoliborz, Marymont. To podobało mi się bardzo i mnóstwo się dowiedziałam. Pogrzebałam w necie i innych książkach w poszukiwaniu obrazków tych miejsc z tamtego czasu, co uwielbiam przy historiach osadzonych w klimatach retro. Te elementy „Cieni” podobały mi się bardzo.
Ale opowieść z typu tych „niekoniecznie moja”, klimaty wolskiej biedy, lokalnej gangsterki i żydowskich przekupek – to właśnie to, co od warszawskiego międzywojnia mnie osobiście odstręcza. (Uwaga popełniam świętokradztwo: nie podobał mi się „Król” Szczepana Twardocha, właśnie ze względu na te klimaty)
Protagoniści „Cieni”, pani pułkownikowa Brywczyńska, jej sekretarz Tumanek, i szwagier Stefan są sprytni i budzą sympatię – naprawdę zasługują na bardziej żwawo opisaną przygodę! Antagoniści idealnie budzą odpowiedni do sytuacji wstręt.
Sama historia oparta na faktycznie zaistniałej w tamtym czasie sprawie, jednak nie porywa. Tragiczna w rzeczywistości, tu jakoś nie budzi emocji. Od połowy mniej więcej już czytałam dla zasady, a nie z ciekawości. Nudziłam się nieco. Zakończenie przewidywalne i mimo wydarzeń jakoś wyzute z energii. W ogóle jakoś wlekła się ta opowieść. Mimo mroku i dramatów, jest smętnie i bez emocji.
A zabieg gdy bohaterowie mówią językiem dwudziestolecia, a myślą bardzo współczesnym, z jednej strony niby ożywia całość, z drugiej dziwi. Reksio? Serio?
No cóż, chciałam, ale szału nie ma. Przeczytałam, bo Warszawa.
Tytuł: Cienie
Autorka: Anna Bińkowska
Wydawnictwo: Skarpa Warszawska
Moja ocena: 6/10